ตื่นเช้ามาก็ยังรู้สึกเย็นอยู่
ฉันเป็นโรคไม่ชอบอากาศเย็นๆตอนนอน
ปกตินอนห้องแอร์ก็ไม่ต่ำกว่า 25 องศาหรอก
พอมาเจอเย็นๆแบบนี้ก็เลยรู้สึกทรมานๆชอบกล
ลุกมาเข้าห้องน้ำแล้วกลับไปที่เตียงก็พบว่า
โอ่ย เตียงเย็นจังเลย ก็เลยไปเอาแผ่น thermal plast มาแปะ
ก่อนจะค้นพบว่า โง่มาตั้งหลายคืน
เอาแผ่นนี้แปะก็นอนสบายไปนานแล้ว
ก็เลยตื่นมาตอนที่เจสมาเคาะห้องเกือบสิบโมง
เพื่อเอา SKII มาคืนเนื่องจากเป็นคืนสุดท้ายแล้ว
เลยโผล่หัวยุ่งๆออกไปให้เจสกับพี่หมีกรอบหัวเราะเล่น
แล้วก็แต่งตัว เก็บกระเป๋าเพื่อออกเดินทาง
ฉันชอบทริปกับไซเล้งตรงนี้ว่า
เราไม่ต้องเที่ยวแน่นเอี้ยด เที่ยวกันตามอัธยาศัย
จะตื่นจะนอนกันตอนกี่โมงก็ได้
แล้วก็เน้นที่กินที่ถ่ายรูปมากกว่าที่จะปักธง
ยังไงก็ตามขอให้ได้นอนสบาย กินอร่อย บรรยากาศดีๆก็พอ
มาเจอกันตอนเช้าถึงได้ตกลงกันว่าจะไปที่ไหน
พี่เสือมาขึ้นไปที่ราชภัฏเชียงราย
ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ว่าได้ไปดูงานจิตรกรรมศิลปินเชียงราย
ได้เห็นภาพของแท้ของอาจารย์เฉลิมชัยด้วย
ตอนแรกดูไปตามห้องต่างก็เห็นภาพบางคนมีสไตล์คล้ายอาจารย์เฉลิมชัย
แล้วพอเดินมาถึงห้องสุดท้าย คิดในใจว่า เอ๊ะ ใครเนี่ย ลอกอาจารย์เฉลิมชัยเลยนี่
ปรากฏว่าเป็นภาพของอาจารย์เฉลิมชัยนั่นเอง -”-
แล้วอย่าคิดว่าฉันโก๊ะแบบนี้คนเดียว
พี่เอกเดินมาดูงานข้างๆที่สเกตภาพด้วยปากกาลูกลื่น
แล้วพี่เอกก็ทักว่า งานเหมือนอาจารย์ถวัลย์เลย
ฉันก็หันไปมองพี่เอกแล้วชี้ให้ดูป้ายบอกว่า ก็อาจารย์ถวัลย์น่ะสิ
โก๊ะพอกันทั้งคู่เลย

ถ่ายเจสหน้าลาย
ดูภาพเสร็จแล้วก็ร่ำร้องจะไปดูบ้านดำอาจารย์ถวัลกัน
แต่ไปยังไงก็หาไม่เจอ ก็เลยไปจบที่สถาบันจีนศึกษาที่ม.แม่ฟ้าหลวง
เที่ยวได้ไม่เหมือนใครดีจริงๆเลยไซเล้ง

เข้าไปก็พบว่า ต้าย เข้ากับหน้าฉันจริงๆเลย
ก็เลยแอบทำผมเป็นหมวยให้เข้ากับบรรยากาศเข้าไปอีก
ก่อนถ่ายรูปไว้ดูเป็นหลักฐานว่า หน้าเข้ากับสถานที่ขนาดไหน

ขับรถวนรอบมหาวิทยาลัยแล้วชอบใจมาก
อยากมาเป็นอาจารย์อยู่ที่นี่เลย ที่พักสวยดี
ออกจากที่นี่ไปก็ไปกินข้าวกลางวัน
มื้อนี้กินอาหารใต้เฉย ก็เค้าว่าว่าอร่อย อิอิ

เสร็จแล้วก็ต้องต่อด้วยของหวาน
ไปตามหาร้านของหวานแบบนี้มาจนได้

Le Petit Cafe

ร้านสวย เค้กอร่อยมาก ยิ่งอยากมาอยู่เชียงรายใหญ่
จะมานั่งร้านนี้ทุกอาทิตย์เลย

มานั่งในร้านนี้แล้วก็อึ้ง ทึ่งกับความสามารถของเจสจริงๆ
ที่สามารถหาร้านแบบนี้ได้ แม้จะเป็นเวลามาเที่ยวต่างถิ่นแบบนี้
เธอนี่เจ้าแม่ของหวาน ร้านบรรยากาศดีจริงๆ ยกให้ๆ
ชาอร่อยจนฉันไปถามเผื่อว่าจะซื้อกลับไปชงที่บ้าน
ปรากฏว่าเค้าบอกว่า เค้าซื้อชานี้มาจากอิเซตัน -”-
เงอ กลับไปกินกรุงเทพฯก็ได้
อิ่มท้อง อิ่มบรรยากาศแล้วก็ไปไร่แม่ฟ้าหลวงต่อ
แดดร้อนจนทุกคนโวยวายว่าจะไม่เดิน
แต่ก็สุดท้ายก็เดินอยู่ดี

หอคำ บรรยากาศขลังๆ
หอคำนี่เอาไว้สำหรับทำพระราชพิธีสำคัญๆในสมัยก่อน

ไม่เคยรู้เลยว่าเชียงรายมีอะไรแบบนี้ด้วย
อ้อยอิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะตกลงกันว่าจะไปไหนต่อ
เหลือเวลาอีกไม่เยอะแล้ว
ก็เลยไปวัดพระแก้ว ซึ่งเป็นวัดที่เค้าค้นพบพระแก้วมรกต
ก่อนจะอัญเชิญไปประดิษฐานที่กรุงเทพฯ

แล้วก็ไปกินข้าวปิดท้ายที่ร้านสลุงคำ
ร้านที่นักท่องเที่ยวต้องมากิน

ต้มยำสลุงคำ ที่รู้แล้วว่าทำไมพี่แรกถึงใส่มะเขือเทศกับหอมในต้มยำ
เพราะต้มยำภาคเหนือเค้าทำกันแบบนี้ไงล่ะ คนละสไตล์กับบ้านเรา

แกงฮังเล ที่กลิ่นเหมือนแกงกะหรี่เลย
ตลอดทริปนี้มีแต่คำว่า อิ่มๆ อิ่มมากๆ
จนถึงคำเมืองอย่าง กั๊ดต๊อง
กินกันเยอะจนไม่รู้จะบ่นว่าอิ่มยังไงแล้ว
กินดีอยู่ดีมาตลอดหกวัน
แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากเที่ยวๆ
พอคิดว่าจะต้องกลับไปเจออะไรที่กรุงเทพฯ
ก็ไม่อยากกลับไปทำงานเลย เพราะเห็นแต่ภาระๆทั้งนั้น
มีแวบคิดไปด้วยว่า ไม่อยากมีภาระแบบนี้แล้วแฮะ
แต่ก็ไม่ได้คิดอยากจะเที่ยวแบบนี้ตลอดไปนะ
มันอารมณ์ว่าไม่อยากแบกภาระอะไรต่อมิอะไรแล้วมากกว่า
เที่ยวแบบนี้ก็ไม่อยากทำตลอดไปเหมือนกัน
เพียงแค่รู้สึกว่า เวลาที่ไม่มีภาระแบบนี้มันดีชะมัด
การไม่มีห่วงเป็นลาภอันประเสริฐจริงๆ
ขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯด้วยแอร์เอเชีย
ที่แบบว่า ไม่ดีเลย์เลย […]