เจ้าสาวที่กลัวฝน

รู้ตัวมาสักพักใหญ่ๆแล้วว่า
เราไม่ใช่ไม่มีใครมาจีบ หรือว่าไม่มีเรื่องพรรค์นี้เข้ามาหรอก

แต่เรากลายเป็นเจ้าสาวที่กลัวฝนไปละ

เหมือนขึ้นฝั่งมาพักใหญ่ๆ มีเรือพายมาจะถามๆ
เราก็ปฏิเสธเค้าไปซะทุกลำ

มันแบบเซ็งแล้วไม่อยากจะมีแฟน
เพราะไม่รู้ว่า มีแล้วมันจะไปซ้ำรอยเดิมหรือเปล่า
ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็มีความสุขดี

แทนที่จะพูดว่า ไม่รู้จะหาเรื่องไปทำไม
ก็คงต้องพูดว่า ไม่กล้าจะหาเรื่องเข้ามามากกว่า

ที่บอกว่า มีความสุขอยู่ดี ก็เป็นความจริง
ที่บอกว่า กลัว ก็เป็นความจริงอีกนั่นแหละ

พอรู้ตัวว่า เอ๊ะ นี่ปิดตัวเองมากไปนะ
นี่เรากลัวอยู่นะ เรากำลังกั้นกำแพงไม่ให้เค้าเข้ามานะ
ก็เริ่มเปิดโอกาสอะไรแบบนั้น

แต่มันเริ่มไม่คุ้นเคยแล้วง่ะ
กับการที่จะมีคนมาชวนไปกินข้าว ไปดูหนัง
ไม่มีประสบการณ์แบบนี้มาหลายปีมากๆ

จนรู้สึกเหมือนสาวแก่ทึนทึกไปเลย 555
สมัยเด็กๆกว่านี้ เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติมากๆ
แต่ตอนนี้มันกลับรู้สึกว่า ทำไมเราเหมือนไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้เลยอ่ะ

ถ้าจะฝันหวานแบบสาวอื่นๆทั่วๆไป
ก็คงต้องบอกว่า ถ้าเค้ารักเราจริงก็ต้องทำลายกำแพงเข้ามาสิ อะไรแบบนั้น
แต่เราไม่ได้คิดแบบนั้นนะ
เล่นสร้างกำแพงสูงขนาดนี้ มันจะมีใครกล้า

ใช่มะ

ป.ล.1 เบื่อละ ไม่อยากสนใจการเมือง
แต่ก็อดไม่ได้ นิสัยมันเป็นแบบนั้น
ภาวนาเราช่วงนี้เลยเละเทะไปหมดเลย

ป.ล.2 อัพเดทยอด

เด็กตาบอดพิการซ้ำซ้อน = 6964
โรงทาน = 4050
หนังสือธรรมะ = 5054
ที่คั่นหนังสือ = 300

รายละเอียดโปรเจคต่างๆ ก็ตามข้างล่างนี้
สนใจรายละเอียดและอยากร่วมบุญด้วยก็ได้เลยค่ะ
http://www.digitalinstinct.com/memoir07/archives/544

งบของหนังสือธรรมะสรุปออกมาแล้ว คือ ประมาณ 9000 บาท
ยังเปิดรับอยู่จนถึงเดือนกันยานะ

ป.ล. 3 ตอนนี้ขอแรงกำลังคนอ่านไดเราทุกคน
ช่วยทำแบบสอบถามอันนี้ที เป็นของน้องแม้ว

ช่วยหน่อยนะ เด็กน้อยตาดำๆจะได้เรียนจบ
ไม่มีเงินลงทะเบียนเทอมต่อไปแล้ว

http://www.esurveyspro.com/Survey.aspx?id=79c1212b-1aa6-4deb-8a2c-e425529be564