ตื่นแต่เช้าไปกราบหลวงอา

เช้าวันอาทิตย์ไปกราบหลวงอากับบี
หลังจากประท้วงว่า ติดมาหลายอาทิตย์แล้ว ไม่ได้ไปเสียที
เพราะมีภารกิจมากมายให้ทำเต็มเสาร์อาทิตย์ตลอดมา

ตอนแรกก็กะว่าโน่น คงได้ไปเดือนหน้าแน่ๆ
เพราะนับไปจนถึงสิ้นเดือน เราก็มีอะไรต้องทำมากมาย
แต่ว่าสุดท้ายแล้วเราเลยถามว่า อาทิตย์นี้ล่ะ อาทิตย์นี้ได้ไหม
ซึ่งก็งอแงกันนิดหน่อยเพราะว่าต้องตื่นเช้าติดกันทุกวัน
แต่ว่า เอาล่ะ ไปเถอะ ไม่งั้นก็ไม่ได้ไปกันเสียที

แค่นี้ไม่พอ ยังจะไปไซโคบีอีกว่า
ต้องไปให้ทันถวายเช้าด้วย แปลว่า ก่อน 8 โมง

เลยทำให้บีต้องขับอย่างกดดัน
แต่ก็ไปถึงตอน 7 โมงครึ่งได้เลยเชียว
ไม่ยอมแวะซื้อกาแฟ เพราะบอกว่า เดี๋ยวไปไม่ทัน (แล้วเราจะบ่น)

แต่เราก็รู้แหละว่าไม่ได้กลัวเราบ่นหรอก ^^

ไปถึง 7 โมงครึ่งก็จริง แต่ที่จอดรถเต็มแล้ว
ไลน์อาหารก็ยาวพรืดมาจนถึงด้านหน้า
คนก็นั่งฟังนอกศาลากันแล้ว แต่เราก็แอบแทรกตัวเข้าไปได้
ซึ่งครึ่งแรกนี่ไม่มีสมาธิฟังเลย
เพราะว่านั่งอยู่ใกล้ประตู คนเดินเข้าเดินออกตลอด
หลวงอาเทศน์เรื่องวิปัสสนูเป็นส่วนมาก

เบรคครึ่งแรกแล้วกลับขึ้นไป
ก็หาทางแทรกตัวเข้าไปที่นั่งประจำริมหน้าต่างได้
เป็นช่วงคนส่งการบ้าน ซึ่งแต่ละคนภาวนาได้แตกต่างไป
หลากหลายมากมาย ไม่ได้จำกัดคำถามออกแนวเดิม
อย่างเช่น ตื่นเต้นค่ะ/ครับ ภาวนาเป็นอย่างไรบ้าง
มีเล่าประสบการณ์ภาวนากันได้ซับซ้อนมากขึ้น

แต่เราก็ยังเหมือนเดิม -”-

ช่วงนี้เราโมหะเยอะ ก็กะไปชาร์ตแบต
แต่ก็ไม่พบว่าแบตจะเต็มมากขึ้นหรืออย่างไรเท่าไหร่
โมหะเยอะจริงๆ แล้วคนก็เยอะจริงๆ
เลยทำให้มันฟุ้งไปหมด

รู้ตัวว่าโมหะเยอะ แต่ไม่ค่อยรู้ว่าไม่ชอบ

สู้ต่อไป ฮึ่ยๆ

ป.ล. บอกบีว่าอาทิตย์หน้าและอาทิตย์โน้นมีภารกิจ
คงไม่ว่างเจอกันเหมือนเคย ตัดพ้อกันไปมานิดหน่อย
ก็พบว่า จากเจอกัน 7 วันต่อสัปดาห์ เหลือ 6 วันต่อสัปดาห์ …
เอิ่ม -”- จะโวยวายกันทำไม