เหนื่อยนะเนี่ย เครียดนะเนี่ย

หลังๆนี้จะสังเกตได้ว่าบ่นแต่เรื่องงานอย่างเดียว

มันเหมือนเป็นสัญญาณบางอย่างเหมือนกันนะ
สองสามวันที่ผ่านมานี่เครียดและเหนื่อยมาก
ก็เข้าใจว่างาน manager มันคือ งานที่ต้องจัดการ
ในสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ด้วย

ไม่กลัวเลยกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้แล้วเกิดขึ้น
แต่สิ่งที่ทำให้เหนื่อยใจคือ แรงกดดันที่มหาศาล
และบางครั้งเราคิดว่าเราหวังดี
ก็กลายเป็นว่า มันไม่ได้ย้อนกลับมาดีอย่างที่คิด

อยู่กับความเสี่ยงของการผิดศีลตลอดเวลาเป็นสาเหตุหลัก
ที่ทำให้เหนื่อยใจและท้อใจมากๆ

ความรู้สึกตอนนี้คือไม่ใช่เราไม่สู้
แต่ว่าเจอหลายคนที่ประสบความสำเร็จด้วยคำพูด
ที่เราทำไม่ได้อย่างเค้า แล้วเราก็ไม่อยากเสี่ยง
อยู่กับครึ่งๆกลางๆของการผิดศีลหรือเปล่าไม่รู้
แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้น performance เราก็สู้คนอื่นไม่ได้

ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับการประเมินที่ดี
หรือไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นคนที่เก่งที่สุด ดีที่สุด
ทำงานไปก็ไม่ได้หวังผลงาน หวังให้ใครเห็นคุณค่า
แต่เราก็ควรจะสบายใจในการทำงานด้วย

เมื่อพบว่ามันไม่สบายใจที่จะทำ
ก็คิดว่าควรจะหาทางออกให้ตัวเองได้เสียที
ก่อนหน้าที่เคยถามคำถามนี้กับพี่หนุ่มไป
เค้าก็บอกว่า ถ้าเราไม่มั่นใจแปลว่ายังไม่ใช่เวลา
ฉันเป็นที่มั่นใจแล้วถึงจะลงมือทำ
แล้วเมื่อตัดสินใจแล้วมันก็ไม่เปลี่ยนแปลง

เข้าใจว่าทำงานก็มีปัญหาเหมือนกันหมด
แต่ก็ควรจะเป็นปัญหาที่เราทนได้ด้วย
งานหนักไม่กลัว ปัญหาไม่กลัว
แต่ของบางอย่างก็ทนไม่ได้ก็ต้องยอมรับนะ

ก็มาคิดว่า การอยู่ในสถานการณ์เสี่ยงผิดศีลนี่
เราควรจะอยู่เพื่อสู้ให้เห็นว่าเราไม่ผิดศีลหรือเปล่า
แต่ฉันคิดว่า การไม่เอาตัวเองมาเสี่ยงมันน่าจะดีที่สุด

ทำงานนี้แอบเสี่ยงชีวิตนะเนี่ย
เคยมีเด็กถือมีดกลับมาถามหาฉันแล้วหนนึง
เคยโดนขูดรถมาแล้วหนนึง
ล่าสุดได้รับคำเตือนว่า ให้ลองเหยียบเบรคก่อนขับรถออกไปด้วย

ไม่กลัวหรอกนะที่ผ่านมา เพราะเรารู้ว่าเราไม่ได้หวังร้ายกับใคร
เราไม่คิดว่าเราจะประสบเหตุไม่ดี แต่มันเสียสุข��าพจิตน่ะ