เป็น messenger

ช่วงนี้เป็นช่วงทำบุญกฐิน
ทั้งอาทิตย์ที่แล้วและอาทิตย์ที่จะถึงนี่ด้วย
ถามใครๆก็มีแต่บุญกฐินให้ทำ
ไม่รู้ว่าคนสมัยนี้ทำบุญกันมากขึ้น
หรือว่าคนรอบๆตัวเราเป็นแบบนี้เท่านั้นกันแน่

เวลาทำบุญแล้วสังเกตใจตัวเอง
ก็จะพบว่า มันไม่ได้ซาบซึ้งมากเท่าไหร่
เป็นความสุขแบบบางๆ เบาๆ
ไม่โชะๆเชะๆเหมือนสมัยก่อน

ก็เลยลองทำแบบนี้ดูมั่ง

แต่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็น messenger มากกว่า
คือ ไปซื้อมะพร้าวไปฝากกิ๊ก แล้วเค้าก็แถมวุ้นมะพร้าวมาให้หนึ่งถ้วย
คนขายก็ให้อย่างยิ้มแย้ม เต็มใจให้มากๆ
ฉันก็เต็มใจรับแต่รู้ว่า เราไม่ได้ต้องการมันอ่ะ
เลยอยากส่งต่อความเอื้อเฟื้อนี้ให้คนอื่นมากกว่า
ว่าแล้วก็เลยส่งต่อให้กับคนเก็บเงินทางด่วน

ซึ่งเค้าแอบงงและแอบดีใจด้วย
เป็นการกระทำเล็กน้อยที่ให้ผลกับใจมากอย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะรู้สึกว่า คนรับเค้าเซอร์ไพรส์ที่ได้รับ
แล้วเราก็เหมือนส่งต่อความปรารถนาดีจากคนหนึ่งไปอีกคนหนึ่ง
ที่เค้าอาจจะไม่มีโอกาสรู้จักกันเลยก็ได้

ไม่ได้หาเรื่องแบบว่า โอ๊ย ทำบุญแล้วไม่หนำใจ
เลยต้องหาทางทำอะไรแปลกๆไปเรื่อยๆนะ
อันนี้เหมือนเป็นไอเดียผุดขึ้นมาซึ่งทำให้รู้สึกว่าน่าทำ
แค่นั้นเอง

ตกลงตะเองได้กินมะพร้าวยังเนี่ย

ป.ล. วันนี้เป็นฮัลโลวีน เลยไปขุดรูปนี้ขึ้นมา
อยากแต่งอีก แต่ไม่อยากแต่งที่นี่ อยากไปแต่งที่โน่น ><

เลยไปขุดรูปสมัยโน้นมาด้วย

แล้วก็เทียบกับรูปล่าสุด 5 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก

สังขารเป็นของไม่เที่ยงนะคะคุณ
วันนี้ค้นพบรอยย่นตรงหน้าผาก กรี๊ดๆ
(ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นคนละคนกัน รู้สึกกันเปล่าอ่ะ)

About this entry

You’re currently reading “ เป็น messenger ,” an entry on Mink’s Memoir

Published:
10.31.07 / 9pm
« รูปมะหมีเก็บตก
เตรียมตัวไปบุญญาวาส »