สมบูรณ์แบบ??

แป้บเดียวก็วันพฤหัสและก็จะหมดเดือนสองแล้ว

ตอนนี้พอมีคนถามว่างานยุ่งมั้ย
ก็ตอบตามความเคยชินว่ายุ่ง
แต่ว่าพอมาลองคิดจริงๆ
ปีนี้ยุ่งน้อยกว่าปีที่แล้วเยอะเลย

แต่อย่างว่าล่ะ นี่เพิ่งต้นปี ต้องรอไปเรื่อยๆอีก
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะยุ่งไปกว่านี้อีกหรือเปล่า

เป็นงานที่ทุกคนมีแต่คำว่า จะเอาๆ เดี๋ยวนี้ทั้งนั้น
ไม่มีแบบว่า ทำให้หน่อย มีเวลาให้เท่านั้นเท่านี้
ทุกอย่างเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดไปหมด

แต่ทำใจได้แล้วที่ทุกอย่างจะสำคัญที่สุดไปหมด

ของที่ทำได้แค่นี้ก็ทำใจว่าได้แค่นี้
ถ้าจะได้มากกว่านี้ก็ต้องมีอีกสองมือ
มีเวลาเพิ่มอีกสิบสองชั่วโมง
และแลปทอปอีกสองเครื่อง เป็นต้น

ทำงานตรงนี้ทำให้คนเคย perfectionism อย่างฉัน
ได้เรียนรู้ว่า ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบได้ทั้งหมด
และที่สำคัญ ไม่มีอะไรที่เราสามารถทำได้ทั้งหมด
แต่จะได้รู้ว่า สองมือ สองตา และเวลา 24 ชั่วโมง
สามารถทำได้เท่าไหร่ และควรจะพอใจที่ตรงไหน

ไม่ได้บอกว่าเป็นคนท้อถอย ไม่สู้ ไม่ยอมทำเต็มที่นะ
งานบางอย่างมันมีจุดที่ทำแล้วสมบูรณ์แบบโดยมือเรา
งานบางอย่างมันไม่เคยมีจุดสมบูรณ์แบบเลยไม่ว่าเราจะทำมากแค่ไหน
และงานนี้ก็เป็นแบบนั้น

ใครจะสามารถบังคับให้ใครไม่โกงเราได้
ใครจะสามารถบังคับให้ลูกค้าไม่หาเรื่องเราได้
ใครจะสามารถบังคับให้เด็กเราทำให้ลูกค้าพอใจทุกคนได้
ใครจะสามารถทำให้มีพนักงานครบตลอดเวลา
ใครจะสามารถดูแลตัวเลขมากกว่า 500 ตัวให้เข้าเป้าหมดได้
ทั้งยอดขาย คะแนนบริการ ค่าใช้จ่าย โอที เงินเดือน ค่าน้ำ ค่าไฟ โทรศัพท์ ฯลฯ
และรู้ความหมายของตัวเลขทั้งหมดได้

ที่ตลกกว่านั้นคือ ฉันสามารถอธิบายตัวเลขได้เป็นเรื่องเป็นราว
ว่าตัวเลขนี้ของที่นี่เกิดจากอะไร ผิดปกติได้ไง
แต่กับบ้านตัวเองยังไม่เคยรู้เลยว่ามันเป็นยังไง
อนาถตัวเองแท้ๆ เรื่องนอกบ้านน่ะเก่งนัก
พอมองบิลโทรศัพท์ตัวเองแล้วนึกขำอยู่ในใจ

นึกว่าตัวเองเก่งแล้ว ก็มารู้ตัวว่าโดนตัวเองหลอกว่าเก่ง
จริงๆแล้วก็แค่พวกที่คิดว่าตัวเองเก่งแค่นั้น
มีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้ ก็อยู่ได้ด้วยการคิดว่า
เราเข้มแข็ง เราอยู่คนเดียวได้ เราสบายๆ

ความจริงคือ โดนหลอกแท้ๆ ปัญญาอ่อนจริงๆ
ก็ยังงุ้งงิ้งๆคิดแค้นคนนี้ คิดเม้าคนนั้น ให้รู้สึกตัวเองดีกว่าเค้าไปวันๆ
ก็พรรค์เดียวกับพวกที่เพิ่มค่าตัวเองไม่ได้
ก็ไปลดค่าคนอื่นลงมาแทนเพื่อเสริมอัตตาตัวเองให้อยู่ได้

ว่าคนอื่นแต่ไม่เคยดูตัวเองเลย เวรแท้ๆ

ป.ล. จะสองเดือนแล้วยังไม่ได้ไปกราบหลวงอาเลย งิงๆ