ออกกำลังกาย

สมัยก่อนไม่เคยคิดเรื่องออกกำลังกายเลย
เพราะว่าไม่ได้โตมาในสิ่งแวดล้อมแบบนั้น

ที่บ้านมีแต่เรื่องกิน ไม่เคยมีเรื่องออกกำลังในหัว
ตอนเด็กๆก็ออกกำลังกายแค่ชั่วโมงพละในโรงเรียน

พอมาอยู่มหาวิทยาลัย ก็ไม่เคยออกกำลังกายเลย
แต่ดีที่ว่าเดินทางด้วยรถตู้ รถเมล์ตลอด
ก็เลยได้เดินเยอะแยะ เหมือนออกกำลังกายไปในตัว

อีกอย่างคือ ไม่เห็นความสำคัญของมันด้วย
ว่าทำไมจะต้องออกกำลังกาย เพราะเราผอมอยู่แล้วนี่

แต่ตอนนี้ไปออกกำลังกายทุกอาทิตย์
ทั้งๆที่ใจจริงก็ไม่ชอบหรอกนะ
อย่างที่บอกคือ เราไม่ได้ถูกสอนมาแบบนี้
แต่ว่าก็ต้องพยายามออกกำลังกาย มีวินัยในตัวเอง

ทั้งๆที่ก็ยังรู้สึกว่าไม่ได้อ้วนเหมือนเดิมนี่แหละ
แต่ที่ไปออกกำลังกายก็เพราะรู้สึกว่า
เวลาที่เราอยู่เฉยๆ ไม่ไปออกกำลัง
ร่างกายมันอ่อนแอลงไปเฉยๆเลย
มันจะเนือยๆ เฉื่อยๆ ไม่มีพลังจะไปทำอะไร
จะรู้สึกแค่ อยากกินกับนอนอืด อ่านการ์ตูน ดูทีวี แค่นั้น
ทั้งๆที่เราอาจจะมีอะไรอย่างอื่นที่น่าทำ
แต่มันไม่มีแรงจะไปทำน่ะ

ตอนนี้รู้สึกว่า ไปอาทิตย์ละครั้งก็รู้สึกว่าโอเค พอ
แต่อีกหน่อยอาจจะต้องเพิ่มขึ้นเพราะร่างกายอ่อนแอลง
หรือแปลว่าแก่ขึ้นนั่นเอง
ช่วงนี้สังเกตเห็นผู้หญิงที่อายุสามสิบกว่าๆหลายๆคน
จะเริ่มอ้วนแบบท้วมๆตามอายุ
ซึ่งดูแล้วก็ หวาย ไม่อยากเป็นแบบนั้น

เตรียมพร้อมเข้าสู่วัยสามสิบ อิอิ

ป.ล.1 เมื่อวานดูมิวสิค someone ไป 5 รอบ
เลยเต้นท่า someone กันได้ทั้งบ้านแล้ว

ป.ล.2 เดี๋ยวนี้เราจำพี่น้องสลับกันไปมาบ่อยมาก
เป็นกันเกือบทุกคนด้วย จนน้องบอกว่า
ถ้าใครมีแฟนให้แปะป้ายเตือนเวลามาบ้านด้วยว่า
“ระวังหยิบผิด”

ป.ล.3 ป๋าก็ออกกำลังกายบ้างนะ