เทรนนิง และ สาเหตุง่ายๆ

สองวันนี้ไปเข้าเทรนนิงมา

ใจจริงแล้วไม่อยากไปเลย
เพราะว่าไม่ชอบการเทรน presentation

เนื่องจากเราต้องออกไปพรีเซนต์ไม่รู้กี่รอบ
เพื่อให้การพรีเซนต์มันออกมาดีที่สุด

แต่ก็จำใจไป เนื่องจาก

1) ลงทะเบียนไปแล้วอ่ะ
2) มันมีประโยชน์

เป็นพวกเถรตรง คือ ถ้ารับปากว่าจะทำ ก็จะทำ
ถ้าไปลงชื่อ ลงทะเบียน บอกใครไว้ว่าจะไปไหน จะทำอะไร
ก็จะต้องไปตามนั้น แม้ว่าใจมันจะไม่อยากไปแล้วก็ตามที

เห็นคนอื่นเค้าลงทะเบียนแล้ว มาสายมั่ง ไม่มามั่ง
หรือมาแล้วหายไปช่วงบ่ายบ้าง เราแบบ เอ้ย เราทำไม่ได้อ่ะ
คนไทยเป็นแบบนี้กันจนนิสัยเสียกันไปหมด

จริงๆก็แอบเซนส์ได้เหมือนกันว่า
ทุกครั้งที่เรารู้สึกแบบนี้ แบบไม่อยากไปเลย ไม่อยากทำ
สุดท้ายแล้ว เราจะได้รับผลดีกลับมา
คงเพราะเราไม่ได้คาดหวังอะไร เราติดลบความรู้สึกไว้ก่อนไป
แต่พอไปถึงแล้วเราก็พบว่า มันดีกว่าที่เราคิดไว้เสมอ

ซึ่งครั้งนี้ก็เป็นแบบนั้น

รู้สึกว่า เรามาแบบเปิดใจ ถึงแม้จะไม่อยากมา
แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านว่า คงไม่ได้อะไร
ก็มาแบบทำไปตามหน้าที่ มีส่วนร่วม ตอบคำถาม
เล่นไปกับอาจารย์ที่สอนเรื่อยๆ ไรงี้

วันนี้เทรนเสร็จ อาจารย์เดินมาหาเลยแล้วบอกว่า

I am glad to have you in the class these days.
You have done very good job.
I think you are good at being a sales representative.

แปลเป็นภาษาไทยให้พ่ออ่านหน่อย

ผมดีใจที่มีคุณอยู่ในชั้นเรียนนี้ด้วย ทำได้ดีมาก
ผมคิดว่าคุณเหมาะที่จะเป็นเซลล์นะ

เลยบอกเค้ากลับไปว่า

At first, I would not want to join this class at all.
But I found out that it is very fun. I really enjoy your class very much.

อ่ะ แปลอีก (แล้วจะเขียนสองภาษาทำไม)

ตอนแรกไม่อยากมาเรียนคอร์สนี้เลย
แต่ก็พบว่า เป็นชั้นเรียนที่สนุกมาก และมีความสุขที่ได้เรียน

ที่ลงทะเบียนไปตอนแรก ก็เพราะเพื่อนแนะนำ
แล้วนายก็อนุมัติให้มาเรียน ไอ่เราก็คิดว่า เพื่อนจะมาด้วย
ก็เป็นคนพูดแล้วก็ขอนายมาพร้อมๆกัน
ปรากฏสุดท้ายก็ไม่เห็นมีใครมาเลย
พวกนี้นี่ชอบหลอกให้เราทำอยู่คนเดียวทุกที เกลียดจริงๆ หนุ่มๆพวกนี้

ก็เลยต้องมาคนเดียว ซึ่งไม่ได้กลัวเรื่องมาคนเดียวหรอก
เพราะชินแล้วกับการทำงานคนเดียว ทำอะไรคนเดียว
หรือแม้แต่จะให้กินข้าวคนเดียว ดูหนังคนเดียว เดี๋ยวนี้ก็ไม่รู้สึกอะไร

แต่แค่รู้สึกว่า ว้า มาแล้วไม่ได้เจอเพื่อนแฮะ
เพราะว่าย้ายแผนกแล้วก็อยากเจอเพื่อนเก่าๆ

เบื่อคนออฟฟิศละอ่ะ

***

ตั้งแต่มี Tags cloud
เราก็ได้สังเกตเห็นว่า ชีวิตเรามีอะไรบ้าง

มีธรรมะ งาน เป็นหลัก
เรื่องอื่นไม่ค่อยมี

แม้แต่อาหารเอง หลังๆก็ไม่ค่อยได้ไปกินแล้ว
เพราะอยู่ในช่วงเก็บเงินดาวน์รถ และวางแผนเรื่องเงินอยู่

อย่างน้อยถ้าหันมามอง Tags cloud
มันก็บอกสาเหตุคร่าวๆ ที่ทำให้ชีวิตเรามีผลแบบนี้นะ

ที่สังเกตได้ไม่ได้สังเกตได้ที่ไดตัวเองอย่างเดียว
ไปเห็นที่บลอกชาวบ้านด้วย

เวลาอ่านบลอกที่เค้าเขียน เราก็อินไปกับเรื่องของเค้า ปัญหาของเค้า
และสงสัยว่า เอ๊ะ ทำไมถึงเป็นแบบนั้นนะ

พอเลื่อนลงมาเจอ Tags cloud
ก็พบว่า นี่ ไม่เห็นจริงๆเหรอว่าสาเหตุมันคืออะไร
ไม่ต้องไปดูที่ไหนเลย อะไรตัวโตๆใน Tags cloud
ตัวนั้นแหละที่ทำให้ชีวิตของเราเป็นแบบนั้น

คนเรานี่นะ จมกับปัญหาล่ะเก่งนัก
แค่เหลือบตามองอีกนิด ก็จะเห็นสาเหตุแล้วแท้ๆ
แถมตัวเองก็เขียนมันลงไปชัดๆอีกต่างหาก

ป.ล.1 อยู่บ.นี้ทำให้รู้สึกว่า คนไทยเราเก่งจังเลย
พูดภาษาแปลกๆกันได้เต็มเลยแฮะ
อยู่ที่นี่มีสองภาษาอย่างน้อย สามภาษาเป็นเรื่องปกติ

ป.ล.2 วันนี้เห็นคนถือหนังสือคิดจากความว่าง
ใจมันพุ่งออกไปอยากไปบอกเค้าว่า นี่ๆ เราลูกศิษย์พี่ตุลย์นะ
แต่ว่าอีกใจมันยั้งไว้ว่า เป็นลูกศิษย์พี่ตุลย์เชียวนะ
ทำไมแค่นี้ล่ะ ไม่อายเค้าหรือไงที่จะไปบอกแบบนั้น