บ้านแพ้ว

ช่วงนี้กำลังสนุกกับการถ่ายรูปบนถนนอยู่
แต่วันนี้ไม่ได้เอารูปบนถนนมาให้ดูกัน

ทำรูปไม่ทัน ขอทำแบบเฉพาะหน้าไปก่อนแล้วกัน

เมื่อวานไปบ้านแพ้วมา ไปหาน้องปู
เนื่องจากน้องปูจะมาอยู่โรงพยาบาลบ้านแพ้ว
เป็นเวลาหนึ่งเดือน ก็เลยไปเจอเธอ

บ้านแพ้วอยู่ห่างจากบ้านเราประมาณ 20 กิโลได้
แต่ไม่เคยไปเลยจนกระทั่งเมื่อวานนี้
ตอนเด็กๆจำได้ว่า ทางที่จะไปบ้านแพ้วนั้นไปไม่ได้
สะพานที่ข้ามไปฝั่งบ้านแพ้วเป็นสะพานไม้
พอขับรถไปก็จะไปสุดทางตรงนั้น
ถ้าจะไปบ้านแพ้วต้องไปอ้อมทางอื่น (เห็นพ่อว่างั้น)

ซึ่งเรื่องสะพานไม้นี่ น้องถามว่า ตั้งแต่เมื่อไหร่
จำได้ตั้งแต่อายุกี่ขวบเนี่ย ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกัน
เพราะเป็นคนจำอะไรๆได้ตั้งแต่เด็กมากๆ
แล้วก็เป็นคนที่คิดอะไรได้ไกลมากๆอีกต่างหาก
บางเรื่องก็แก่แดดซะ พอมาคิดตอนนี้ก็สงสัยว่า รู้ไปได้ยังไง

เมื่อวานนี้ก็ขับรถไปบ้านแพ้ว ผ่านสะพานที่เคยเป็นสะพานไม้นั่นแหละ
ตอนนี้ทำทางข้ามไปได้แล้ว แต่พอข้ามไป
ก็เป็นถนนสองเลน วิ่งสวนทาง
ผ่ากลาง สวน ทุ่งนา และที่รกร้าง

เห็นแล้วกรี๊ด อยากลงไปถ่ายรูป แต่ติดภารกิจ
เลยว่าอาทิตย์หน้าจะไปใหม่
อยากไปถ่ายทุ่งนาเขียวๆ ทิวต้นมะพร้าว อะไรแบบนั้น

แล้วเราก็ไปกินข้าวกันที่ร้านศรีสุวรรณโภชนา
ที่แบบว่า พ่อรู้จักได้ไงอ่ะ แถวนี้ เคยมากะกิ๊กเรอะ

ไม่มีสาขาอื่นนะ

เป็นร้านอาหารริมคลองที่เหมือนที่อัมพวาเลย
บรรยากาศเหมือนอัมพวา แต่ว่าคนน้อยกว่า
บรรยากาศเป็นธรรมชาติมากกว่า

ระหว่างรออาหารเห็นสถานที่และแสงแล้วอดไม่ได้
เปลี่ยนเลนส์ จับนางแบบส่วนตัวถ่ายพอร์ทเทรทกันดีกว่า

วันนี้ได้นางแบบส่วนตัวประมาณฝูงนึง -”-

น้องหวา เพื่อนน้องปู
หมอสมัยนี้หน้าใสๆทั้งนั้นเลยแฮะ

และอาหารก็มา

กุ้งชาววัง รสชาติติดหวานนิดๆ ซึ่งไม่หวานมาก
แต่กุ้งสุกมากไปหน่อยเลยรู้สึกว่ามันแข็งไป
อาหารขึ้นชื่อของร้านเลย

หมูป่าผัดเผ็ด เครื่องแกงยังน้อยไปหน่อย ไม่ถึงใจ

ผัดโป๊ยเซียน จานนี้ใช้ได้เลย รสกลมกล่อม

แกงส้มปลากระบอกหน่อไม้ดอง หอม ถึงเครื่องดี
ปลาก็เนื้อนิ่ม แต่ไม่ค่อยชอบกินหน่อไม้ดองเท่าไหร่

ปลากระพงทอด ที่ทอดเหมือนที่บ้านเลย
ไม่ได้ทอดเหมือนกรุงเทพฯ หรือร้านริมทะเลทอดกัน
แบบนี้จะอมน้ำมันน้อยกว่า กินได้เยอะกว่า

ทอดมันปลากราย มาตรฐาน แต่เหนียวๆหนึบๆดี

บอกแม่ว่ารสชาติร้านธรรมดาๆ
แม่บอก คงได้ชื่อเสียงเพราะเป็นร้านเก่าแก่

แต่ว่า ฉันอิ่มมากตอนที่ไปกิน
เพราะปกติวันเสาร์อาทิตย์จะกินทั้งวัน
แล้วมื้อนี้ก็สี่โมงเย็น … แบบว่า ยังไม่มีอะไรย่อยไปเลยสักอย่าง
ก็เลยไม่รู้สึกว่า อยากกินมากนัก กินแค่ชิมๆจริงๆ

ลอตนี้ถ่ายรูปอาหารโฟกัสไม่เป๊ะเลย
เพราะไม่ค่อยมีแสง มองไม่เห็นอ่ะ นั่งด้านในร้าน
พออาหารมาลงนี่ ตอนนี้แม่จะบอกว่า หยุด ให้พี่มิงค์ถ่ายก่อน … -”-

ไว้เดี๋ยวไปอีก มีตลาดน้ำตอนเช้าด้วยนะ

ป.ล.1 หลวงอาบอกว่า ช่วงอายุที่แข็งแรงที่สุดของคนเรา
นี่ชอบเอาไปทำอะไรให้คนอื่น ให้แฟน ให้สามีภรรยา ให้ลูกซะหมด
แทนที่จะเอากำลัง แรงที่มีมาภาวนาให้ตัวเอง เสียดายเวลาไปเปล่าๆ
พอแก่ๆจะเดินจงกรมก็ไม่ไหว จะนั่งก็เมื่อย ภาวนายาก

ป.ล.2 สงสารมิกกี้ที่เป็นเหยื่อให้คนไทยด่าเช็ดตั้งแต่เมื่อวาน
จริงๆแล้วต้องไปด่าคนคิดมากกว่า ว่าไม่ให้ทางออกกับเด็กเลย
แล้วก็มาโยนให้เด็กเป็นฝ่ายถูกหาว่าเห็นแก่ตัว
ไม่ค่อยเข้าใจโลจิคการคิดของคนไทยสมัยนี้แฮะว่าไปเกลียดน้องเค้าทำไม