โปรแกรมเต็มวัน

เมื่อเช้าตื่นแต่เช้าไปส่งน้องมุ้ยขึ้นเครื่องไปอังกฤษ
มีโปรแกรมอยู่ที่นั่น 6 เดือนได้

ตามประสาพี่สาวก็ห่วงเหมือนกัน
แต่ก็ไม่ได้ห่วงมาก เพราะไปก็คือ ไปเรียนรู้ชีวิต
ถ้ามันจะผิดจะพลาดยังไง ก็ได้เรียนรู้
และนั่นคือ จุดมุ่งหมายของการไปครั้งนี้
ให้น้องไปเรียนรู้ในโลกที่ไม่เหมือนโลกที่อยู่มา 20 กว่าปี

ถ้ามัวแต่ห่วงนั่นห่วงนี่ ช่วยนั่นช่วยนี่
ก็ไม่ได้เรียนรู้อะไร จะไปทำไมให้เปลืองเงินเปล่า

เจอเรื่องวุ่นวาย เรื่องลำบากน่ะดี
จะได้เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น พึ่งพาตัวเองได้มากขึ้น
และรู้ว่าตัวเราทำอะไรได้มากกว่าที่คิดได้อีกเยอะ

ย้อนคิดถึงตัวเองแล้วก็รู้สึกตัวว่า
ตอนที่เราไปเมืองนอกครั้งนั้น
เราก็ยังเด็ก ยังงุ้งงิ้งอยู่เลย
แต่เราก็ยังใช้ชีวิตคนเดียวได้
เอาชีวิตรอดกลับมาได้อย่างปลอดภัย
เพราะงั้นการใช้ชีวิตเมืองนอก
ก็ไม่ได้เป็นเรื่องยิ่งใหญ่ น่าห่วงใยอะไรมากมายหรอก

6 เดือน กระพริบตาสองทีก็่ผ่านไปแล้ว

ช่วงบ่ายเอาน้องอิปป้งไปเข้าศูนย์
เพราะว่ามีเสียงกุกกักเวลาเลี้ยวซ้าย
ไปถึงช่างเค้าก็หาเสียงไม่เจอว่าเสียงไหน
เราต้องออกไปขับกับเค้าอยู่พักใหญ่กว่าเสียงจะมา

ฉัน: นี่ไงคะๆ เสียงนี้ได้ยินไหม
ช่าง: เหรอๆ เสียงนี้เหรอครับ
แล้วเค้าก็เปิดที่เก็บของข้างหน้าเอาของออกมา

ฉัน: เอ่อ… -”- ไม่ใช่เสียงนั้นหรอกค่ะ

จนกระทั่งเสียงมันก็ยอมโผล่ออกมาให้ช่างได้ยิน
กว่าจะได้ยินตรงกันก็ขับวนไปวนมาอยู่พักใหญ่

แหม กลัวช่างเสียนาน เสียเวลาหาเสียงกันเป็นชั่วโมง

หลังจากนั้นก็ใช้เวลาอีกกว่าสองชั่วโมงในการทำให้เสียงหายไป
ช่างบอกตอนแรกว่า สงสัยว่า เหมือนโช้คจะบิด
มีอะไรก็ไม่รู้ติดอยู่ที่โช้ค อะไรประมาณนั้น

เราก็เห็นช่างถอดล้อหน้าเข้าๆออกๆ
เอาไปเทสขับอีกหลายรอบ กว่าจะเอาน้องอิปป้งมาคืน
ก็ปาเข้าไป 5 โมงเย็น

สุดท้ายแล้วเค้าบอกว่า เป็นเพราะว่าผ้าเบรคสกปรก
มีอะไรเข้าไปติดสักอย่าง ทำให้มีเสียงนี้
แล้วโช้คนี่ยังไงก็ไม่รู้แฮะ แต่ไม่ได้ถาม
เพราะว่าจะรีบออกมา ฝนจะตก เพิ่งล้างรถเสร็จ

แล้วฝนก็ตกก่อนถึงบ้าน…

ก็ยังดีกว่าไม่ได้ล้างแล้วกัน เอาเหอะ

หมดเวลาทั้งบ่ายไปกับการนั่งรอน้องอิปป้ง
ง่วงก็ง่วงเพราะตื่นแต่เช้าตรู่

แต่ก็ได้อ่านเสียดายคนตายไม่ได้อ่าน เล่ม 2 จนจบจนได้
ก่อนหน้านี้อ่านไว้ครึ่งหนึ่งแล้วทิ้งเอาไว้
เพราะว่า รู้สึกโดนพี่ตุลย์หลอกอ่านมหาสติฯนี่นา
(บอกพี่ตุลย์แบบนี้ด้วย เพราะงั้นไม่ได้ว่าพี่ตุลย์นะ
พี่ตุลย์บอก ก็แบบนั้นแหละ กว่าจะรู้ตัวอ่านไปซะแล้ว)
แล้วอ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง ก็เลยวางไว้ก่อน
วันนี้เอากลับมาอ่านใหม่ … อ่านรู้เรื่องด้วยง่า =_=

ธรรมะนี่เค้าอ่านและฟังด้วยใจนะนี่
ไม่ได้ใช้ตาอ่านหูฟัง สมองคิดจริงๆ

เวลาผ่านไป เราจะเข้าใจธรรมะในประโยคเดิมแตกต่างกันไปเรื่อยๆนะ

ป.ล. อัพเดทยอด

เด็กกำพร้าหญิง = 4550
เด็กตาบอดพิการซ้ำซ้อน = 4550
โรงทาน = 3050
หนังสือธรรมะ = 2550
ที่คั่นหนังสือ = 300

รายละเอียดโปรเจคต่างๆ ก็ตามข้างล่างนี้
สนใจรายละเอียดและอยากร่วมบุญด้วยก็ได้เลยค่ะ
http://www.digitalinstinct.com/memoir07/archives/544